อุทิศตนเพื่อจดบันทึกและเก็บวัฒนธรรมที่น่าประทับใจ

สิ่งนี้คล้ายกับ พงศาวดารในสมัยราชวงศ์โชซอน ซึ่งเป็นข้อมูลสำคัญ โดยมีการบันทึกไว้ว่า 472 ปี จากพระเจ้าแทโจ ถึง พระเจ้าชอลจง บันทึกนี้รวบรวม 64 ล้านตัวอักษร 1893 บท ในหนังสือ 888 เล่ม ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนังสือประวัติศาสตร์ที่ดีที่สุดในโลก พงศาวดารของราชวงศ์หมิงหรือ พงศาวดารของราชวงศ์ชิง ไม่สามารถค้นพบถึง 300 ปี ในประเทศญี่ปุ่น <พงศาวดาร mundeok> และ <พงศาวดาร Samdae> ที่ได้รับการบันทึกมีเพียงไม่มีจักรพรรดิเท่านั้นที่บันทีกสำเร็จ อย่างไรก็ตามราชวงศ์เหล่านั้นไม่สามารถเปรียบเทียบกับพงศาวดารในสมัยราชวงศ์โชซอนในแง่ของสัดส่วน ซึ่งมูลค่าที่แท้จริงของ พงศาวดารโชซอนไม่ใช่เพียงแค่นั้น แต่หมายรวมถึงความเมตตา เจ้าหน้าที่ทำการจดบันทึกประวัติศาสตร์ ไม่ได้เป็นเพียงเลขานุการแต่พวกเขาเป็นเสมือนตัวแทนเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลระดับมืออาชีพที่มีทั้งอิสระ และเก็บความลับอีกด้วย พวกเขาบันทึกสถานการณ์ทั้งหมดของกษัตริย์และรูปแบบการปกครอบแบบเผด็จการ โดยกษัตริย์ถูกห้ามในการเข้าถึงหรือปรับเปลี่ยนบันทึก ซึ่งไม่มีกษัตริย์พระองค์ใดในราชวงศ์โชซอนที่มีโอกาสได้เห็นบันทึกเหล่านั้น อะไรที่จะมีอำนวจมากกว่าเครื่องมือในการสอดส่องกษัตริย์ในลัทธิขงจื้อ ซึ่งเป็นผู้ที่ให้คุณค่ากับเกียรติมากกว่าชีวิต บันทึกที่พวกเขาไม่เคยเห็น

นอกจากนี้เหล่ากษัตริย์ยังเก็บบันทึกประจำวันของพระองค์เอง “อิลซองน็อก” ซึ่งบันทึกเรื่องราวต่างๆของกษัตริย์ยาวนานมากว่า 150 ปี จากรัชสมัยพระเจ้าพระเจ้าซองโจ จนถึง พระเจ้าซุนจง รวม 2329 เล่ม ซุงจงวาน ซึ่งเป็นของสำนักราชเลขาธิการ ที่จะบันทึกการทำงานวันต่อวันใน “วารสาร ซุงจงวาน” มีอีกสิ่งหนึ่งที่โดดเด่นคือ Uigwe ที่จะจดบันทึกพิธีการสำคัญต่างๆของราชสำนักในสมัยโชซอน ซึ่งจะเกี่ยวข้องกับสถาปัตยกรรม โครงสร้างของเมือง และการจัดเลี้ยง ผู้เข้าร่วมงาน โปรแกรม ปริมาณของสิ่งที่ต้องการ ราคา วัสดุ ผู้ผลิต กระบวนการผลิต ประเภทของผู้เข้าร่วม เครื่องแต่งกาย และตำแหน่ง และอื่นๆ โดยเรียกภาพนี้ว่า “บานชาโด” ซึ่งภาพเดียวสามารถเห็นทุกๆสิ่งที่เกี่ยวกับงานพิธีเพียงแค่กวาดตามองเท่านั้น Uigwe ในยุคโชซอน รวมถึง “วอนแฮงอิลมโยจอนลีอึย” ซึ่งบันทึกวันเกิด 60 ปี มาดามฮอง แห่ง แฮงกยองกูง ซึ่งเป็นมรดกล้ำค่าที่แสดงการวาดภาพและเครื่องแต่งกายโบราณ ผู้คนสมัยก่อนนั้นไม่ได้มีความทุ่มเทในการจดบันทึกเรื่องราวต่างๆภายนอกวังมากนัก ฮี ชูน ยู ได้จดบันทึกประจำวัน "Miam Diaries"(1567-1577) โดยเขาเริ่มเขียนในช่วงกลางยุค 50 จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต โดยเป็นบันทึกประจำวันเฉกเช่นเจ้าหน้าที่บ้านเมือง เป็นเรื่องราวความรักของเขาที่มีต่อภรรยา และรายละเอียดบัญชีแยกประเภทการบริหารจัดการภายในครัวเรือน นอกจากนี้คุณสามารถอ่านเรื่องราวการอุทิศตัวของผู้เขียนบรรทัดต่อบรรทัด แม้ว่าจะผ่านมาหลายร้อยปีแล้วก็ตาม อีกสิ่งหนึ่งคือคุณจะเป็นพยานแห่งความมุ่งมั่นของขุนนางในยุคโชซอนที่บันทึกเรื่องราวทุกสิ่งที่เกี่ยวกับวันนี้เพื่เป็นแนวทางสำหรับลูกหลาน