เต็มเปี่ยมไปด้วยพรและความสุข

ในเกาหลี งานเลี้ยงฉลองครั้งแรกในชีวิตคือฉลองวันเกิดครบรอบ 100 วันของเด็กแรกเกิด ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นช่วงเวลาที่มีอัตราการเสียชีวิตสูง ดังนั้นทารกที่รอดชีวิตครบ 100 วันจะได้รับพรขอให้มีสุขภาพดี ซึ่งนี่คือ 1 ในเหตุผลในการจัดงานฉลองสำหรับทารกและครอบครัวของพวกเขา ในงานเลี้ยงฉลองจะมีการจัดโต๊ะพิธีประกอบไปด้วย ข้าว, เค้กข้าว, ผลไม้ นอกจากนี้ของแต่ละอย่างที่วางบนโต๊ะจะมีคำทำนายเอาไว้ สำหรับให้ทารก “คว้า” ซึ่ง ข้าวหรือเงิน หมายถึงสุขภาพดี, เส้นด้ายหรือเส้นก๋วยเตี๋ยว หมายถึง มีอายุที่ยืนยาวและ พู่กันหรือแท่งหมึก หมายถึงประสบความสำเร็จ สำหรับเด็กผู้หญิงนั้น ก๋วยเตี๋ยวและกรรไกร ถูกจัดวางไว้แทนโบว์ ซึ่งงานเลี้ยงฉลองช่วงเวลาแห่งความสุขนั้นอาจหมายรวมไปถึงงานฉลองแต่งงาน ซึ่งพิธีนี้เวลาผ่านมาถึง 3 รัชสมัย หมูและไก่ถูกจัดวางบนโต๊ะพิธีแสดงสัญลักษณ์ความมั่งคั่งร่ำรวย ส่วนผลทับทิม,องุ่น และอินทผลัม ถูกนำมาใช้กันอย่างแพร่หลาย ตั้งแต่ศตวรรษที่ 15 อาหารบนโต๊ะพิธีจะถูกจัดเรียงเป็น 4 แถว แต่ต่อมาการจัดแบบนี้ถูกยกเลิกไป เนื่องจากความหยิ่งทะนงของชนชั้นขุนนางที่จัดวางของบนโต๊ะพิธีอย่างมากมายเพื่อแสดงความยิ่งใหญ่กว่าโต๊ะพิธีของแขกคนอื่นๆ โดยเซจอง ชิลล็อก กล่าวว่า “มันอาจจะดีกว่าที่จะจัดโต๊ะพิธีเป็นแบบ 4 แถวและปฏิบัติตามขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิม

โต๊ะพิธีสำหรับจัดในงานแต่งงานนั้นเรียกว่า “คึนซัง” หรือ “โคแบซัง” โดยอาหารจะถูกจัดเรียงซ้อนกันคล้ายกับตึกสูงวางบน โคแบซัง และนี่คือวัฒนธรรมดั้งเดิมของประเทศเกาหลีเพื่อเฉลิมฉลองในโอกาสพิเศษ อาทิเช่น งานแต่งงาน, งานครบรอบวันเกิด 60 ปี หรือ ครบรอบแต่งงาน 60 ปี เรียกว่าเป็นสีสันของการจัดวางโต๊ะพิธีแต่ละแบบ โดยโคแบซังที่ถือว่าดีที่สุดถูกจัดขึ้นในงานเฉลิมพระเกียรติวันคล้ายวันพระราชสมภพ 29 พรรษาของพระเจ้าซุนโจ ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1829 ซึ่งอาหารถูกจัดเรียงซ้อนกันสูงถึง 65 เซนติเมตร วัฒนธรรมการจัดงานเฉลิมฉลองในประเทศแถบเอเชียนั้นมีความคล้ายคลึงจะแตกต่างก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในจีนมีงานเลี้ยงฉลอง “เต็มเดือน” ให้กับทารกที่มีอายุครบ 30 วัน ซึ่งคล้ายกับงานฉลองวันเกิดครบ 100 วันของเกาหลี ส่วนประเทศญี่ปุ่นก็มีงานฉลอง “คาเนะกิ” ที่คล้ายกับงานวันเกิดครบรอบ 60 ปีของเกาหลีเช่นกัน โดยเริ่มมาจากชนชั้นสูงช่วงยุคนะระในศตวรรษที่ 8 ก่อนจะแพร่กระจายไปยังประชาชนทั่วไป เพลงเป็นส่วนสำคัญของงานเลี้ยงฉลอง ซึ่งในวัฒนธรรมเกาหลีแบบดั้งเดิมนั้นความบันเทิงที่เป็นงานฉลองอย่าง “พูงรยู” ซึ่งได้รับการพัฒนาการไปหลากหลายรูปแบบที่แตกต่างกัน รวมไปถึงขนาดการแสดงตั้งแต่ขนาดใหญ่สำหรับแสดงในราชสำนักไปจนถึงการแสดงขนาดย่อมสำหรับประชาชนทั่วไป เพลงฮันยางกา ถูกแต่งขึ้นในศตวรรษที่ 19 เพื่อแสดงถึงความสนุกสนานของ “พูงรยู” เสียงขลุ่ยที่ร่ายรำและ ซอแฮกึม (ลักษณะคล้ายซอของไทย) ที่สีด้วยยางสน, กลองชังโก ที่ให้เสียงก้องกังวาน / เสียงไพเราะราวกับสายลมที่สะกดจิตเราได้ทั้งร่างกายและจิตใจ / เพลงของโอบูชา, ซังชับยอลกอก, ฮวังกเยทัลยอง, เมฮวาทัลยอง / เพลงของชับกา และ ซิโจ สร้างความปลาปลื้มเมื่อได้ยิน / ผู้รำจะโพกผ้าขนหนูที่ศีรษะ / นางฟ้ามูซานมาร่วมร่ายรำในการแสดงชุนยองชันอึลชุม