ฮัม โดฮา

เราสงสัยว่าทำไมคุณเลือกเฟอร์นิเจอร์เหมือนกับภาพเขียนของคุณ
ผมเรียนวิชาเอกการออกแบบผลิตภัณฑ์ก่อนที่จะเริ่มเรียนเฟอร์นิเจอร์ไม้ นั่นทำให้ผมตระหนักได้ว่าผมสนใจเรื่องของ ‘พื้นที่’ มากกว่า ‘ผลิตภัณฑ์’ ซึ่งตอนเรียนวิทยาลัยผมทำงานพาร์ทไทม์เกี่ยวกับการออกแบบภายใน ความสนใจของผมในเรื่องพื้นที่เปลี่ยนไปเป็นเฟอร์นิเจอร์เมื่อตอนที่ผมเรียนอยู่ที่นิวยอร์ก ผู้คนจะแสดงตัวเองออกมาผ่านการแต่งตัวและการแต่งหน้า แต่สิ่งที่ผมอยากรู้อะไรคือสิ่งที่พวกเขาชอบจริงๆไม่ใช่เพียงภาพที่สร้างขึ้นมา ผมอยากรู้เกี่ยวกับประเภทของเตียงที่พวกเขานอนและชิ้นส่วนของเฟอร์นิเจอร์ที่พวกเขามีในห้องนั่งเล่น


อย่างแรกคุณช่วยอธิบายแนวคิดของ ‘ฮัม โดฮา เฟอร์นิเจอร์’
อย่างที่ผมได้บอกไปแล้วว่า ผมคิดพิจารณาในความสัมพันธ์ระหว่างเฟอร์นิเจอร์และผู้คนในเชิงลึก การสร้างการเชื่อมโยงระหว่างเฟอร์นิเจอร์และศิลปะ และนั่นก็คือแนวคิด ‘เฟอร์นิเจอร์เชิงศิลปะ’ ในแบบของผม เฟอร์นิเจอร์มีฟังก์ชั่นที่ใช้งานได้จริงแต่ก็ควรมีการออกแบบที่มีความสวยงามอย่างงานศิลป์ยามเปิดและปิดบานประตู ดังนั้นผมจึงใช้หลักการหลักๆสามประการในการทำงาน อย่างแรกเฟอร์นิเจอร์ควรใช้ประโยชน์ได้เช่นเดียวกับความงามอันประณีต อย่างที่สองจะต้องราคาไม่สูงจนเกินไปเพราะถ้าชิ้นงานของเฟอร์นิเจอร์แพงเกินไปจะถูกจำกัดขอบเขตงานศิลปะ ซึ่งนั้นไม่ใช่เฟอร์นิเจอร์ อย่างที่สามผมพยายามทำให้เฟอร์นิเจอร์มีความง่ายต่อการบำรุงรักษาเพียงแค่เช็ดทำความสะอาดได้ด้วยผ้าเปียก ตัวอย่างเช่น เราอาจจะลากเก้าอี้บนพื้นตอนเราย้ายมัน ซึ่งเฟอร์นิเจอร์ของฉันได้รับการตกแต่งด้วยการวาดภาพเช่นเดียวกับรถยนต์ดังั้นมันจะต้องทนทานมากว่าสำหรับ' รอยขีดข่วนที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน '


กรุณาอธิบายเกี่ยวกับถึงแนวคิดในการจัดงานแสดงนิทรรศการล่าสุดทั้งสองครั้งล่าสุด
ผมทำงานร่วมกับ ‘KUHO’ ภายใต้หัวข้อ ‘Sentiment’ ซึ่งเราจัดแสดงเฟอร์นิเจอร์ โคมไฟ และ ภาพวาด ตามลักษณะของบุคคลโดยอยู่บนพื้นฐานอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ผู้คนมากมายตระหนักว่ามีหลายคนที่ไม่ชอบเรามากขึ้นกว่าคนที่ชอบเช่นเดียวอายุของพวกเขา ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงอารมณ์ที่ใครๆก็ตามที่ได้สัมผัสประสบการณ์อย่างน้อยครั้งนึงในชีวิต และนิทรรศการครั้งล่าสุดภายใต้หัวข้อ ‘Dream of Tradition’ คือการตีความของผมเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมประเพณี ซึ่งประเพณีดั้งเดิมคือสิ่งที่พวกเราควรสนับสนุนแต่วิธีการของมันไม่ควรจะเป็นที่มาของ ‘อำนาจ’ ผ่านคนที่หัวรั้น ผมพยายามที่จะปรุงแต่งขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิมด้วยดีไซน์ที่ร่วมสมัยดั้งนั้นมันจะไม่จมอยู่นอดีต


นับตั้งแต่ที่เราพูดกันถึง ‘กลุ่มเฟอร์นิเจอร์แบบดั้งเดิม’ โปรดบอกเราเกี่ยวกับหัวข้อ ‘มอริทจัง’
เฟอร์นิเจอร์ดั้งเดิมทุกชนิดที่วางอยู่หัวเตียงของคุณยามนอนหลับเรียกว่า ‘มอริทจัง’ ซึ่งรวมไปถึง มุนกับ ด้วย มอริทจังของฉันได้ปรับเปลี่ยนนำรูปแบบและสีที่ทันสมัยต่างจากเฟอร์นิเจอร์แบบดั้งเดิมทั่วไป ซึ่งแต่ละชิ้นจะสื่อข้อความที่แตกต่างกัน ยกตัวอย่างเช่น ชิ้นงานที่ขึ้นเป็นรูปหัวใจจะสื่อคุณถึงความรัก นอกจากนี้ยังแตกต่างกันเพราะภายในนั้นผมใช้สีส้มหรือสีอื่นๆเมื่อเทียบกับเฟอร์นิเจอร์แบบดั้งเดิมที่ภายในเป็นสีดำ แต่ผมมักจะใช้สีขาวด้านล่างเพื่อให้สิ่งที่เก็บไว้ข้างใต้สามารถพบได้ง่าย โดยฟังก์ชั่นของพวกมันจะเหมือนกับที่ตั้งทีวีเมื่อสามส่วนของมอริทจังเชื่อมต่อกันในแนวนอน และเมื่อซ้อนขึ้นในแนวตั้งฟังก์ชั่นของมันเหมือนกับตู้ที่มีลิ้นชัก


ดูเหมือนว่าคุณกำลังเสาะแสวงหาความเปลี่ยนแปลงที่ทันสมัยด้วยดีไซน์และสีสัน ขณะเดียวกันก็ยังคงหยิบยืมวิธีการแบบดั้งเดิมมาใช้
เฟอร์นิเจอร์ของผมคล้ายคลึงกับเฟอร์นิเจอร์แบบดั้งเดิม แต่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงในเรื่องของวิธีการ เรื่องของโครงสร้าง ผมใช้ MDF ด้วยรูปแบบที่เป็นไม้แทนที่ เพาโลว์เนีย หรือการใช้รางในลิ้นชัก งานเคลือบหรืองานสลักหินอ่อนสามารถเปรียบเทียบได้กับนักร้องไอดอลเพลงโฟล์คซอง ผมปรับเทคนิคบางอย่างเพื่อให้ประหยัดเวลาแต่ก็เลี่ยงการทำชิ้นงานที่เหมือนกันทุกชิ้น ผมต้องการให้ผลงานแต่ละชิ้นมีเอกลักษณ์ไม่ซ้ำกันเช่นเดียวกับคนแต่ละคนที่มีบุคคลิกที่แตกต่างกัน


คุณบอกเราได้ไหมว่าคุณเรียนรู้เทคนิคที่แตกต่างกันได้อย่างไร
ผมไม่ได้เรียนรู้จากคนอื่น แต่ผมทำงานร่วมกับศิลปินคนอื่นเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ โดยผมทำงานร่วมกับคนอื่นประมาณ 3 ครั้งต่อปี เนื่องจากการทำงานร่วมกันเป็นวิธีที่ฉลาดที่สุดสำหรับนักออกแบบที่จะห่างไกลกับธรรมเนียมปฏิบัติ


ได้ยินมาว่าคุณโพสต์รูปกระบวนการของคุณลงบน SNS
ผมทำแบบนั้นเพราะผมพยายามที่จะอยู่ห่างจากความชื่นชอบในตัวเอง และเข้าใกล้ผู้คนให้มากขึ้นโดยขอให้พวกเขายอมรับความในพยายามของผม ผมเชื่อว่าผู้คนสามารถเข้าใจและรักผลงานมากที่สุดเท่าที่พวกเขาเข้าใจมัน นอกจากนี้ยังไม่มีใครสามารถอธิบายงานของผมได้มากที่สุดเท่าผม พูดอย่างตรงไปตรงผมต้องการความคิดเห็นหรือผลตอบรับของผู้คนและคำวิจารณ์เพื่อให้ตัวผมเองพยายามให้มากขึ้น


อยากทราบว่าคุณอยากมีชีวิตอยู่ต่อในวันพรุ่งนี้อย่างไร
ผมอยากจะมีตารางงานแสดงนิทรรศการทุกเดือน ซึ่งผลงานของผมจะได้พัฒนาคุณภาพขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยบ่อยครั้งที่คุณต้องเสียใจในบางสิ่งบางอย่างหลังจากจบงานแสดง ผมต้องการที่จะเสริมสร้างความลึกของผลลงานของผมด้วยการทำซ้ำเสียใจเหล่านั้น ผมต้องขอขอบคุณที่ผมมีงานแสดงนิทรรศการในตารางยาวตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงเดือนมีนาคมปีหน้า